de parelhagedis

Onze katten verslinden nogal wat beesten, we hebben het er al een keertje over gehad. 

Telkens weer heel triest, vandaar dat ze belletjes hebben gekregen.

Maar 23 juni had Spooky een pracht van een parelhagedis te pakken, wel 25 á 30 lang!

Toen hij hem aan flarden had gescheurd en er een stuk van had opgepeuzeld, bleek dat de parelhagedis een sliert van zo'n 12 eitjes in haar buik had gehad! Nu lagen ze verspreidt rond het beestje en het deed ons zelfs pijn dat er zo óók nieuw leven was gedood.😢

Spooky en zijn vangst....

Op internet ben ik gaan rondzoeken of er een mogelijkheid was om de eitjes toch uitgebroed te krijgen....in een wetenschappelijk artikel vond ik een mogelijkheid met heel veel 'maren en als-en'.

De hagedis begraaft haar eitjes onder het zand en door oa de constante temperatuur komen ze uit. Maar om dat zelf voor elkaar te krijgen is lastig. 

De eitjes moeten al in het juiste stadium zijn, je mag ze niet op de kop leggen, ze moeten met veel voorzichtigheid beetgenomen worden, de plek waar je ze begraaft moet goed zijn, de temperatuur is dus ook erg belangrijk......het is niet zomaar wat!

Ik ben voor de uitdaging gegaan, niet geschoten is altijd mis!

In een grote glazen pot heb ik een flinke laag droog zand gedaan. Daar voorzichtig alle eitjes op gelegd en daarna nog een laag zand eroverheen. Het deksel met gaten erin erop gedraaid en ingegraven tot de hals van de pot.

Regelmatig kijken, deksel eraf maar niks te zien, tot........jawel dikke twee maanden later op 30 augustus!!!

Ik draaide routinematig het deksel eraf en zag tot mijn grote verbazing een kleine hagedis bovenop het zand zitten.......ik was overdonderd, ik heb Ed erbij geroepen, foto's gemaakt en daarna heel voorzichtig (en met veel moeite want dat beestje bleef maar rondjes langs het glas lopen) met een lepel het kleine parelhagedisje uit de pot geschept en ernaast, onder wat begroeiing gezet. Even bleef het als versuft zitten maar daarna verdween hij uit zicht.

En nu is het hopen dat de rest ook gaat uitkomen, fingers crossed!!!🙏

Het is gelukt!!!!

  

hazelworm versus hazelskink

Sinds de temperatuur iets (eigenlijk best wel flink) hoger wordt, komt het dierenrijk ook weer te voorschijn.

De katten hebben bijna dagelijks wel één of ander wezen te pakken en die brengen ze dan ook fijn naar het boventerras waarna het grotendeels verorberd wordt.

Veenmollen, salamandertjes, hazelwormen, zelfs een keer een trapslangetje, krekels...alles is interessant.

Zelf dacht ik dat de slangachtigen (die stiekem geen slang zijn) hier altijd hazelwormen waren. Maar vanochtend, toen ik wat spullen in het appartement aan het verplaatsen was, kringelde daar ook een grote wormachtige. Het viel wel op dat hij wat soepeler bewoog dan een hazelworm en ....kijk nu...hij heeft 4 pootjes!!!

2 pootjes voor en 2 pootjes bijna halverwege

ter vergelijking: de vangst van Zorro, een hazelworm

Dit vraagt natuurlijk om verduidelijking...wat is dat beest met pootjes???

Een klein beetje zoekwerk en die zonder pootjes blijkt een hazelworm te zijn en die met pootjes is een hazelskink........

De hazelskink is een hagedis uit de familie 'skinken' en wordt ook wel een drieteenskink genoemd. Hij komt voor in zuidelijk Europa en noordoostelijk Afrika en leeft in begroeide gebieden. 

De skink heeft een slangachtig voorkomen en zeer kleine pootjes die ieder slechts drie tenen hebben. Hij beweegt zich slangachtig en kan hiermee snel tussen dichte begroeiing manoeuvreren

De hazelskink is een insecteneter en kan zo'n 40 cm lang worden maar veel exemplaren blijven kleiner.

De skink heeft voornamelijk te vrezen van vogels en slangen maar weet vaak te ontsnappen door snel in de begroeiing te vluchten. Als een vijand heel dichtbij komt, kan een skink een sprong in de lucht maken om zo te ontkomen. Als een skink wordt opgepakt zal hij proberen te bijten. Ook kan hij de staart afwerpen zodat de aanvaller wordt afgeleid door de kronkelende staart en de skink kan vluchten.

De hazelskink lijkt op het eerste gezicht sterk op de veel bekendere hazelworm maar deze pootloze hagedis behoort echter tot de familie van de hazelwormen.

Een groot verschil is ook de stijfheid van de hazelworm; de hazelskink is veel behendiger wat de vergelijking met slangen versterkt. In rust wordt het lichaam van de hazelskink schotel-achtig opgerold wat eveneens aan slangen doet denken.

De hazelworm leeft in grote delen van Europa. zijn lichaamskleur is bruin en doet denken aan de kleur van een hazelnoot. De buikzijde is lichter tot wit en veel exemplaren zijn licht gestreept in de lengte.

Het dieet van de hazelworm bestaat uit kleine ongewervelde dieren zoals regenwormen en naaktslakken. Het is een bodembewoner die een verborgen leven leidt tussen de bladeren en takken.

De hazelworm heeft de gewoonte vaak de tong uit te steken waardoor hij nogal eens met een slang wordt vergeleken. Maar belangrijke verschillen met een slang zijn dat de hazelworm relatief stijf voortbeweegt, de tong niet sterk is gevorkt en dat de hazelworm beweegbare oogleden heeft.

De hazelworm is volkomen ongevaarlijk. Hij kan wel bijten maar de beet is weinig krachtig. Hij echter erg schuw en zal eerder vluchten dan aanvallen.

Waar komen jullie toch vandaan?

We weten dat ons huis nogal vochtig is en dat weten de slakken uit de wijde omgeving ook!!

Óveral in de keuken en de badkamer komen we ze tegen!

En dat terwijl wij eigenlijk denken dat de gaten en gleuven in ons huis niet groot genoeg kunnen zijn om met een eigen huis door heen te kunnen.....maar blijkbaar toch wel 😄😅

op het wastafelonderstel...

langs het raam...

 

op het aanrecht...

langs de schouw...

boven het raam...

op de muur...

bij de gedroogde kruiden

op de schrootjes...

onder het raam...!

Nu wachten we op het voorjaar en de zomer, dan zal hun eigen huisje weer warm genoeg zijn en kunnen de slakken weer buiten gaan wonen🐌🐌🐌🐌🐌🐌!

Iberische watersalamander

We hadden beneden bij het schuurtje nog een aantal plastic flessen liggen die we vorig jaar hadden gebruikt als avispavallen. Maar ze waren vies, te groot, kapot ...kortom, tijd om ze op te ruimen.

In sommigen zat regenwater, in anderen bruine drab maar toen ik één van de flessen leegde in het gras, zat daar een salamandertje in!!

Nog een beetje versuft....

Helemaal op zijn rug kreeg ik 'm niet!

Deze salamandersoort leeft in zuidelijk West-Spanje en in Portugal. De habitat bestaat uit heldere stroompjes en vijvers, liefst met diepere plekken zoals bij rotsen en grotten met veel vegetatie maar ook wel in stromende beekjes. Op het menu staan kleine waterdieren zoals slakjes, watervlooien en wormen en soms ook wel plantendelen. De Spaanse watersalamander is sterk aan water gebonden en komt er tijdens de paartijd niet uit, ook daarbuiten als in de strooisellaag voedsel gezocht wordt blijft de salamander in de buurt van oppervlaktewater.

verspreidingsgebied

Deze salamander wordt maximaal 10 centimeter lang en is vrij smal en fijngebouwd waardoor het lichaam nog kleiner lijkt. In de paartijd krijgen de mannetjes een felgele buik met aan de zijkanten zwarte stippen en een lichte kam op de rug, met aan de onderzijde van de staart een lichte streep en meestal een witte staartpunt. De flanken en rugkam hebben geen felle kleuren en buiten de paartijd zijn ze grauwgrijs tot zwart met donkere vlekken over het hele lijf en hebben een vaal oranje buik. 

Ook heeft de Spaanse watersalamander duidelijk gele ogen met daarin de oogstreep die wel meer soorten hebben, waardoor de pupil spleetvormig lijkt, maar het niet is. 

Gelukkig hebben we veel vochtige, natte plekken in de tuin en heb ik deze pracht daar een mooi onderkomen gegeven!

Physalis Peruviana of Ananaskers, Jodenkers, Lampionplant, Goudbes, Kaapse kruisbes

Dit luxe soort fruit zul je misschien wel kennen, meestal verpakt in een klein doosje en dan geïmporteerd uit Madagaskar, Colombia, Nieuw-Zeeland of Kenia. 

Oorspronkelijk komt deze vrucht uit Peru en behoort tot dezelfde familie als, jawel, de aardappel en de tomaat (Solanum).

De vrucht heeft vele namen zoals je in de titel ziet. De naam Kaapse kruisbes heeft de bes overgehouden aan de teelt in Zuid-Afrika aan het begin van de 19e eeuw. 

De kruisbes bestaat uit een gele, eetbare bes met zachte, eetbare pitjes en hij groeit in een lampionachtig, doorzichtig omhulsel. Van dit omhulsel is de botanische naam afgeleid, Physalis betekend namelijk 'blaas'.

Bij ons op het terrein is het een erg rommelige plant die alle kanten opvalt, maar wat een vruchten! De hele winter al, we zouden er bijna jam van maken zoveel. 

Heerlijk en vol vitamine B3 ;-)

Zalig, dit plukfruit uit de tuin😋

Kleine kunstwerkjes!

de trapslang

 'PÉHÉHÉÉÉT......'

Als Ed zo hard schreeuwt, dan is er wel iets aan de hand.....!!!

Gisteren in de namiddag kwam de kreet bij de kelderdeur vandaan, dus ik zette het op een sprintje.........een slang...oooh,een slang wil onze kelder in kringelen!!!

Zijn tongetje haastig heen en weer....

Snel de mobiel halen voor de foto's, daarna het avispa-netje voor  het vangen.....

Het was een prachtig beest, dunnetjes maar niet minder indrukwekkend....de eerste die we hier zijn tegen gekomen, zo dicht bij het huis!!!

Het is een trapslang en dat kun je bij de jonge dieren heel goed zien want over de hele lengte van zijn lijf lijkt een ladder te lopen.

Op weg naar binnen....

De trapslang (culebra de escalera) is een niet-giftige uit de familie gladde slangen. De slang dankt de naam aan het patroon van de jonge dieren dat aan een ladder doet denken.
De tekening bestaat uit een dubbele streep aan weerszijden van de rug hebben met regelmatige verbindingsstrepen. Naarmate de slang ouder wordt vervagen deze dwarsstrepen maar de lengtestrepen op de rug blijven. De basiskleur is meestal bruingrijs tot crèmewit en de strepen meestal zwart, soms donkerbruin.
De trapslang wordt maximaal 160 centimeter lang maar voor de meeste slangen blijft dit beperkt tot ongeveer 120 cm.
Het voedsel bestaat uit kleine knaagdieren, grotere insecten en kleine vogels, de slang klimt in bomen om nesten leeg te roven. Grotere prooien worden gewurgd. De leefomgeving bestaat uit zonnige en droge plekken met veel vegetatie, maar niet in het dichte bos maar aan de bosranden. De slang kent een winterslaap maar die is korter dan de meeste andere dieren die noordelijker leven.

de vuursalamander

Ieder ochtend wanneer ik de voordeur open, sprinten de 3 kittens de gang in om weer net zo hard naar buiten te rennen omdat het eten in aantocht is.

Onlangs echter, het was nog donker, bleven ze dralen bij de voordeur waar iets schimmigs over de grond kroop.....

Lamp aan, kittens aan de kant en daar kwam een groot donker monster de gang inlopen en de kittens er weer achteraan om er met de poten tegen aan te tikken.

"Eèhèhèhèd....!!!!!" 

En daar kwam Ed al aangesneld want zo vaak gil ik niet om hulp!!!

De kittens naar buiten gebonjourd en wij achter deze prachtige creatie aan....bij het bierflesje zie je pas hoe groot hij is!

Om hem naar buiten te zetten moesten we een bakje hebben met steile kanten en Ed vroeg mij om een pan maar dat duurde wel even voor ik het besef had om inderdaad een pan te pakken hahaha!! Beetje overdonderd door deze beauty!

Het is een vuursalamander van minstens 15cm lang!!

De vuursalamander is één van de grootste Europese amfibieën en heeft een onmiskenbaar kleurpatroon; een zwarte kleur met gele vlekken en strepen. De vuursalamander heeft een gedrongen bouw en de ronde staart is relatief kort. De afstekende kleuren dienen om andere dieren af te schrikken; het is een vrij giftige soort. Oudere exemplaren zijn waarschijnlijk te giftig om door andere dieren gegeten te worden. Vermoed wordt dat de salamander steeds giftiger wordt naarmate het dier ouder wordt of dat het gif steeds smeriger wordt.
De ontwikkeling van de vuursalamanders is bijzonder omdat geen eieren worden afgezet, maar deels ontwikkelde larven levend ter wereld worden gebracht. Soms komen ze zelfs volledig ontwikkeld ter wereld, wat uitzonderlijk is voor amfibieën.
De vuursalamander komt voor in grote delen van Europa en leeft voornamelijk in beboste gebieden in relatief laaggelegen streken.
De vuursalamander is in tegenstelling tot vrijwel alle andere salamanders een zeer slechte zwemmer die nooit het water betreedt, behalve om de larven af te zetten.
Het zijn uitgesproken nachtdieren en zoeken actief naar voedsel. ze kruipen over vochtige humuslaag van de bosbodems op zoek naar prooien. 's Nachts wordt voornamelijk  de reukzin gebruikt om prooien op te sporen. Overdag verstopt de salamander zich in holen of onder objecten. Alleen bij regen, vooral na een droge periode, worden de dieren ook overdag wel gezien en het zijn dan echte zichtjagers.

De dag daarop hadden we bezoek van een andere vuursalamander, zijn tekening was anders dan de vorige. 

Deze bleef gelukkig buiten op het boventerras terwijl de katten aan hun ontbijtje begonnen (en niet aan de salamander😉).

de doodshoofdvlinder

Jeetje!!!!!!..... WAT KOMEN WE NU WEER TEGEN IN ONZE TUIN!!!!!😲😲😲😲

Deze joekel had zich verschanst op een plant met kleine zwarte besjes (Nachtschade) en hij viel op door (uiteraard) zijn grootte maar ook door de zacht overlopende kleuren van zijn lijf....prachtig imposant!

Het is de rups van de doodshoofdvlinder......

Met  mijn hand erbij zie je pas echt hoe groot hij is!

Zijn pootjes houden het takje stevig vast....

De doodshoofdvlinder is een vlinder uit de familie pijlstaarten. Zowel de Nederlandse als de wetenschappelijke naam zijn afgeleid van de op een schedel lijkende vlek op het borststuk.

De vlinder is verder te herkennen aan het relatief grote en dikke lichaam en de duidelijk zichtbare klauwtjes aan de poten. 

De vlinder is één van de grotere pijlstaartvlinders en bereikt een lichaamslengte van ongeveer zeven centimeter. De spanwijdte van de vleugels is bijna het dubbele. 

De voorvleugels zijn aan de bovenzijde bruin gekleurd, de onderzijde van de voorvleugels en de achtervleugels zijn geel van kleur met donkere strepen en vlekken. 

Ook de rups valt op door het groene tot gele lichaam met blauwe tot paarse schuine dwarsstrepen.

De doodshoofdvlinder heeft een natuurlijk verspreidingsgebied dat voornamelijk delen van Afrika en Azië beslaat. Het is een trekvlinder die in de zomer noordwaarts vliegt en enorme afstanden kan afleggen. De doodshoofdvlinder komt dan in Europa voor maar de vlinder is echter niet in staat zich te handhaven in de noordelijke gebieden.

De doodshoofdvlinder leeft als rups van planten maar eenmaal volwassen eet hij vooral zoetigheden zoals nectar en honing, en dringt daarvoor de nesten van honingbijen binnen.

De vlinder wordt echter regelmatig door de bijen doodgestoken en uit het nest gewerkt. Het komt ook voor dat de vlinder wordt gedood en vervolgens wordt ingemetseld binnen het nest.

De volwassen vlinder wordt vanwege zijn nachtactieve levenswijze vooral gegeten door vleermuizen.

Maar het is een goede vlieger (één van de snelste soorten insecten) en kan een topsnelheid van 54 kilometer per uur bereiken!

Als een doodshoofdvlinder wordt verstoord piept hij luid om zijn belager af te schrikken. Ook de rups is in staat om een afweergeluid te maken dat bestaat uit klikkende geluiden die met de kaken worden geproduceerd. De rups kan tevens gemeen bijten als het dier wordt opgepakt, de volwassen vlinder echter is geheel weerloos.

Hier is duidelijk het doodshoofd te zien.

de zuringuil

Zo'n felgekleurde rups valt op wanneer deze op het zand ligt tussen wat groene stengeltjes. Het is de rups van de zuringuil waarvan we er nu (helaas) ook vele van vangen als bijvangst in onze avispasvallen.

de prachtig gekleurde rups

De zuringuil is een nachtvlinder uit de familie van de nachtuiltjes. Hij komt in heel Europa voor en de vliegtijd loopt van eind april tot en met september.

Hij legt zijn eitjes op allerlei kruidige houtige planten zoals zuring, weegbree, en braam. 

een cocon met verpoppende rups of pop

Zo kleurrijk de rups, zo onopvallend de nachtvlinder!

de inktviszwam

We maakten met Monique en Erik een rondje over het terrein van de ruïne. Het gras stond hoog en we moesten soms het pad vrijmaken van bramenstruiken. 
Op een onopvallend plekje echter stond deze opvallende zwam; de inktviszwam en hij doet inderdaad zijn naam eer aan! 

Onze inktviszwam heeft 5 poten.

De inktviszwam groeit het best op vochtige schaduwrijke weilanden, maar komt ook voor in licht beboste omgeving. Het vruchtlichaam is in Europa te vinden van juli tot september.
De soort heeft een vruchtlichaam waarvan de vorm doet denken aaneen inktvis. Hij ontwikkeld zich uit een 'liggend ei' waaruit vier tot zeven slanke lange aren groeien die aanvankelijk met de toppen met elkaar zijn verbonden.
Daarnaast is deze soort te herkennen aan de karakteristieke kadavergeur (dit hebben wij gelukkig niet geroken!!!).
De inktviszwam is oorspronkelijk afkomstig uit Australië en Tasmanië en is in 1921 voor het eerst in Europa gesignaleerd. Waarschijnlijk zijn sporen van deze zwam meegekomen met Australische troepen tijdens de Eerste Wereldoorlog. De soort heeft zich geleidelijk aan over grote delen van Europa verspreid.

Insecten rondom ons huis: de koolzwarte metselspinnendoder

 dinsdag 14 augustus 2023

Tijdens het vergroten van onze keuken, moest in de logeerkamer ook de kledingkast van Ed worden verplaatst. Omdat de definitieve plek voor de kast nog niet vrij was (want daar stond de servieskast nog), hebben we de kast tegen de achterste wand van de toekomstige keuken geschoven.....naja geschoven...dat hadden de pootjes waarschijnlijk niet gehouden!
Na de sloop van de tussenmuur begon het ruimen van het puin. Dat lag niet alleen op de grond maar ook bovenop de kast. Het puin was eraf toen ik, vlak achter de sierrand bovenop de kast, kleine ronde, langwerpige vormpjes van gedroogde klei zag liggen....
Het waren er 6 waarvan er 2 kapot zijn gegaan. Daar binnenin zat een bruin doorzichtig omhulsel en daar weer binnenin bevond zich een klein geel wormig ding....
Wat was dat toch? Welk beestje was hier zo fanatiek geweest en gebruikte zelfs ín ons huis ruimte voor het nageslacht?

Het was de koolzwarte metselspinnendoder...ik had het kunnen weten!😜

Dit is 'm!
foto van Waarneming.nl 

Je kunt de ribbeltjes van de verschillende bouwlaagjes zien zitten....

De lemen tonnetjes.

Het omhulsel met het gele wormpje.

De metselspinnendoder meet 7-10 mm, is helemaal zwart.  

De metselspinnendoder is de enige spinnendoder die als broedplaats eerst een lemen tonnetje maakt. Dat betekent dat deze spinnendoder op bij voorkeur leemhoudende plekjes in de tuin aangetroffen kan worden bij het verzamelen van specie. Dit doet ze door de leem (of ijzerhoudend zand) te bevochtigen met speeksel  en tegelijk met de kaken los te maken en te kneden. Ze is er gewoonlijk in een minuut mee klaar. Door een haarborstel op de onderlip en de liptasters wordt de leem tegen de kaken gehouden bij het vliegen. Zo transporteert ze het bouwmateriaal naar haar nestplek. Over het algemeen is ze daarbij verrassend doelgericht. Ook het plekje waar ze leem komt halen, vindt ze gewoonlijk zeer snel terug, ook al ligt dit op tientallen meters afstand.
Bij het bouwen van een cel begint ze met het vastplakken van een laagje specie op de ondergrond. Vervolgens verwerkt ze met haar kaken en tasters steeds nieuwe ladingen in dunne slierten en langzaam ronddraaiend. Ze staat op of in het leembekertje en werkt met haar kop aan de buitenkant ervan en het achterlijf aan de binnenkant. Ze heeft vaak niet meer dan een minuut nodig om een lading specie op zijn plaats aan te brengen, zelfs al hangt de cel schuin naar omlaag. Zo maakt ze een tonnetje dat aan de binnenkant glad en aan de buitenkant ruw is. De lengte van een zo’n leemcel is ongeveer 10 mm en de binnendiameter bedraagt bij benadering 5 mm.

 

insecten rondom ons huis: het vliegend hert

 

donderdag 3 augustus 2023

Op ons boventerras had Flo iets interessants ontdekt.....steeds met haar poot tikken tegen een imposant gevaarte......ieuw!!! Een vliegend hert van wel 10cm groot!!

De kittens vonden het vooral een interessant beest maar ik krijg er de kriebels van....😱. Met een tegeltje heb ik het vliegend hert in een bakje geschoven en het verderop, héél veel verderop, in de tuin vrij gelaten.

 

wat een beest........indrukwekkend!

Het vliegend hert is één van de grootste kevers van Europa en kan een totale lengte bereiken van meer dan 9 centimeter. Vliegen doet het vliegend hert alleen bij lekker weer. Hij maakt een brommend geluid en daarna zie je pas de enorme kever die verticaal in de lucht hangt. De enorme kaken van het mannetje lijkt dan op het gewei van een hert.

De kaken dienen alleen om te imponeren en kunnen niet krachtig worden samengetrokken. De vrouwtjes hebben weliswaar kleinere kaken maar deze zijn in tegenstelling tot die van de mannetjes krachtig en scherp en kunnen gemakkelijk verwondingen aan de huid veroorzaken. Vrouwtjes knagen er gaten mee in de schors van bomen om vervolgens de sapstromen op te likken.

Het is een bewoner van bosrijke gebieden waar de larven voedsel vinden. De eten vermolmd, vochtig hout dat eten minste half begraven is en door bepaalde schimmels is afgebroken. Door deze hoge eisen aan het voedsel en de lange ontwikkelingscyclus van vier tot acht jaar is het vliegend hert een kwetsbare soort.

eigen foto!

 

 

Insecten rondom ons huis: de grote groene sabelsprinkhaan

donderdag 13 juli 2023

Wat zat kitten Zorro toch raar in de pan te kijken die als waterbak voor de katten dient.....een bloemblaadje dreef erin, maar ook een groter groen gevaarte!

Een sprinkhaan! En ondanks dat hij stilletjes op het water lag vond ik het toch een beetje eng om op te pakken en heb ik de sprinkhaan met een takje op een tegeltje gemanoeuvreerd.

Prachtig groen, zo groen als vers gras en met antennes die net zo lang waren als zijn eigen lijf. Veel beweging zat er echter niet meer in, sterker nog, levenloos.

Toch vond ik hem te mooi om zomaar in de struiken te gooien en Ed had hem ook nog niet gezien vandaar dat ik de sprinkhaan nog op de tafel heb laten liggen.

Deze sabelsprinkhaan was zeker 6 cm lang.

Ondertussen heb ik wat informatie op gezocht over het beestje dat in onze tuin woont. 

De lichaamskleur is groen met een een bruine streep over het midden van de rug. Het is een goede springer en kan na een sprong tot wel een tiental meter verder zweven.

De mannetjes 'zingen' door de voorvleugels langs elkaar te wrijven en het geluid is tot 100 meter afstand te horen.

Hun voedsel bestaat voornamelijk uit andere insecten die door de sterke kaken aan stukjes worden geknipt. 

De grote groene sabelsprinkhaan kan dan ook flink bijten dus als het niet nodig is....niet vastpakken!

Hier had hij zijn voelsprieten alweer omhoog.

Nadat onze sprinkhaan een uurtje op de tafel had gelegen, zag ik dat hij adem begon te halen, heel rustig! Steeds bewoog er een stukje meer van het beestje, tot het ronddraaien van zijn antenne aan toe. 

Op het moment dat hij zichzelf begon om te draaien naar mij toe, vond ik dat het tijd werd om onze groene vriend in het gras te zetten waar hij incognito verder aan kon sterken.